در سالروز بازگشت غرورآفرین آزادگان به آغوش میهن اسلامی، قامت تاریخ در برابر صبری که چون کوه استوار ماند، سر تعظیم فرود می‌آورد. اسارتی که حزب بعث با تکیه بر تئوری‌های وهم‌آلود نژادپرستی و توسعه‌طلبی کور، بر پیکر این عزیزان تحمیل کرد، هرگز نتوانست شعلهٔ ایران‌دوستی را در سینه‌هایشان خاموش کند؛ چرا که آنان با جان خویش ثابت کردند که هویت یک ملت، در زندانهای سیمانی محبوس نمی‌شود و روح آزاده، هر چند در قفس، همچنان به وسعت کویرهای وطن می‌تازد. تئوری موهوم «ارتش بی‌مرز» و «امت واحد عرب» که صدام و حزب بعث برای پوشش تهاجم خود برساخته بودند، در برابر واقعیت عینی ایران اسلامی، چون سرابی بیش نبود؛ سرابی که با قامت استوار آزادگان ما، نقش باطل بر دیوار دیواری تاریخ یافت. آنان که گمان می‌کردند با شکنجه و محرومیت، می‌توانند تعلق ایرانی این مردان و زنان را از ایشان بزدایند، نادانسته اعتراف کردند که قدرت نرم یک تمدن، از هر سلاحی برتر است و ایران، با تکیه بر آموزه‌های اسلام ناب و میراث کهن خویش، مرزهایی فراتر از جغرافیا دارد که با توهمات بعثی قابل عبور نیست. امروز که نسیم آزادگی بر این سالگرد می‌وزد، یاد می‌آوریم که وفاق ملی و همدلی ایرانیان، بزرگترین پاسخی است به تمام تئوری‌های تفرقه‌افکنانه‌ای که دشمنان این سرزمین در طول تاریخ بر آن اصرار داشته‌اند. آزادگان، با بازگشت خویش، پلی ساختند میان گذشتهٔ پرافتخار و آینده‌ای که تنها با اتکا به وحدت اسلامی و ایرانی می‌تواند شکوفا شود؛ و این، نقدی همیشگی بر هر اندیشهٔ متکبرانه‌ای است که می‌پندارد می‌تواند هویت این ملت ریشه‌دار را به چالش کشد. این روز مبارک را به تمامی آزادگان سرافراز، بویژه کارکنان آزاده بخش دولتی و خصوصی تا همهٔ آنان که با مجاهدت خاموش، چراغ امید را در تاریکی‌های اسارت روشن نگه داشتند، صمیمانه تبریک می‌گوییم. حضور سبز شما، ماندگارترین ترانهٔ آزادگی بر لبهای این دیار کهن است و افتخار خدمت به ایران اسلامی، با وجود شما، معنایی دوباره می‌یابد؛ از خداوند متعال، برای همهٔ شما عزت، تندرستی و توفیق روزافزون در مسیر سربلندی این مرز و بوم، مسئلت داریم.